دلنوشته:

قبل از آنکه یک پرستار باشی، باید عاشق باشی...
تا اگر روزی بیمار، دستان لرزانش را با ترسی که با درد آمیخته شده به دستانت گره زد، به عاشقانه‌ترین شکل ممکن برایش نسخه‌ی آرامش بپیچی...

آری...
بخش عظیمی از رنج، در روح ریشه میکُند...
و روح های در حال احتضار، منتظر دستان عاشق پیشه‌ای که جان را از دستانش تمنا کنند..

و اما ... امان از دستان لرزان
امان از چشمهای بسته ای پر از اشک
امان از تکرار نگران کننده لحظه های بی طاقتی بیماران...
امان..

و آیا می توان رنج‌ها را با کلام محو کرد؟!
آری ... می شود..

پرستار میداند چه کند..
عاشقی را از  پائیز یاد دارد و هر شب بر بالین بیماران تکرار مشق می کند..
قوی باش مادر ، نگران نباش پدر